Historia Orła Białego
Słowa hymnu naszej szkoły /plik.pdf/przeczytaj/pobierz

Godło, barwa i hymn to symbole narodowe. Są wyrazem jedności i towarzyszą narodowi w ważnych chwilach jego istnienia. Najstarszym polskim symbolem jest godło Orzeł Biały na czerwonym polu. Już w starożytności orzeł symbolizował geniusz, wielkość i majestat. Używali go Babilończycy, Persowie, Hindusi i Grecy. W starożytnym Rzymie stał się symbolem władzy cesarskiej. Patronował legionom rzymskim wyruszającym na podbój świata.

O początkach polskiego Orła Białego godła i znaku książąt polskich, a później symbolu państwa, wiemy niewiele. Wszyscy znamy legendę o tym, jak praojciec Polaków – Lech, znalazł w puszczy orle gniazdo i tam założył swoją siedzibę Gniezno. Szkoda, że to tylko legenda. Ten pradawny symbol siły, męstwa i monarszego majestatu był z początku znakiem herbowym książęcej dynastii Piastów. Kiedy w 1295 r.

Przemysław I książę wielkopolski, koronował się na króla – jego osobisty znak, Orzeł Biały, stał się godłem Królestwa Polskiego. Pieczęć majestatyczną Przemysława I zdobi wyobrażenie ukoronowanego Orła Białego i napis: “Zwrócił sam Najwyższy zwycięskie znaki Polakom”. Panowanie ostatnich Piastów:

Władysława Łokietka i jego syna Kazimierza Wielkiego ugruntowało byt państwowy Królestwa Polskiego i utrwaliło symbolikę państwową. Biały Orzeł na czerwonym polu, ze złotą koroną na głowie i złotymi szponami oraz dziobem, na wieki stał się godłem Polski. Odtąd towarzyszył wojskom polskim na polach bitew, widniał na dokumentach państwowych i na monetach. Długoszowi zawdzięczamy opis chorągwi Królestwa Polskiego, chorągwi noszonej stale przed panującymi: “na czerwonym tle wyszyty był misternie Orzeł Biały z rozciągniętymi skrzydłami, dziobem rozwartym i koroną na głowie, jako herb i godło całego Królestwa Polskiego”. Ta właśnie chorągiew górowała nad szeregami rycerstwa polskiego w bitwie pod Grunwaldem.

W ciągu wieków zmieniał się kształt i wygląd Orła Białego, ulegał stylizacji zgodnie z duchem epoki. Był to jednak zawsze Orzeł Biały ze złotym dziobem, szponami i złotą koroną. Z wyobrażeniem orła związane jest najstarsze odznaczenie Rzeczpospolitej – Order Orła Białego. Gdy w wyniku rozbiorów Polska utraciła swój byt państwowy, w świadomości Polaków utrwalił się wizerunek orła jako symbolu utraconej niepodległości. Jak najcenniejszą relikwię zabierali go ze sobą zesłańcy na daleką Syberię.

Był też ornamentem biżuterii patriotycznej noszonej w czasie powstań narodowych. Odrodzone w 1918 r. państwo polskie przyjęło za swe godło orła w koronie. Korona nie symbolizowała jednak monarchii, ale znak niepodległego bytu narodu.

W czasie I wojny światowej orzeł znów stał się znakiem polskości w okupowanym kraju i na frontach całego świata. W Polsce Ludowej godło państwa stanowił orzeł bez korony. Dla większości społeczeństwa oznaczało to utratę państwowej suwerenności. Dlatego też po załamaniu się systemu komunistycznego w Polsce, jedną z pierwszych decyzji sejmu było przywrócenie godłu korony.

Historii narodu polskiego od wieków towarzyszy wizerunek tego królewskiego ptaka. Był z nami w dniach świetności i upadku. Ze znakiem orla polscy żołnierze szli w bój i oddawali swe życie za wolność Ojczyzny. To on symbolizował w okresie zniewolenia “tę, co nie zginęła”.